Yeni tema anketimizi cevaplayın...

Yorumlarınızı http://www.eminemturkiye.com/duyurul...218/#post10054 adlı konuda yapabilirsiniz...

(Günlük hayatınızda ihtiyaç duyacağınız birçok şeyi bulabileceğiniz BoardTurk'ü herkeze tavsiye ederim. The Bullet)

The Gigantics, Grayskul'dan tanıdığımız Onry Ozzborn öncülüğünde kurulmuş beş kişilik bir ekip. İki yıllık çalışmanın ardından ilk albümleri “Die Already” ortaya çıktı. Albümü gören herkesin ilk başta ilgisini çeken muhtemelen albümde yer alan konuk sanatçılar ve sayılarının fazla oluşu. Albümde elli üç tane farklı ses duyuyoruz. Albümde yer alan isimlerden bazılarını sayarsak Aesop Rock, 2Mex, Pigeon John, P.O.S, Murs, Mr.Lif, Swollen Members, Azrael, Coley Cole, JFK, Sleep gibi isimler karşımıza çıkıyor. Liste gerçekten çok uzun, en çok bilineceğini düşündüğüm isimleri yazdım. Toplama albüm gibi bir görüntüsü olmasına rağmen, birçok yerde belirtildiği üzere kesinlikle bir toplama albüm değil. “Die Already” hazmedilmesi için çok emek harcanması gereken bir albüm.

Yazıya başlamadan evvel -önceden de baktığım gibi- albüm hakkında yapılan yorumlara falan bakayım dedim. Birçok sitede insanlar birbirine girmiş valla. Albüm dinleyenleri ikiye bölmüş gibi bir hava var belli hususlarda ama sanırsam birçok kişinin ortak paydada buluştuğu bir nokta var ki o da “A History Of Violence” albümünün beklenilen kadar iyi olmadığı, hatta eskiyi çok arattığı. Kimisi demiş Stoupe kendini harcıyor senelerdir, kimisi demiş Jus Allah ortalama bir MC bile değil, kimisi demiş toprak olana kadar JMT aşığıyım ama bu albüm tarihlerinin en kötü albümü. Koskaca Jedi Mind Tricks bunları duyuyorsa ortada ciddi manada sorun var demektir. Albümü dinlemeden bile bu sonuca ulaşabilirsiniz. Jedi Mind Tricks kimisi için Stoupe ve beatleri demektir, kimisi için cazgır vokalleriyle Vinnie Paz demektir. Kimisiyse bu tip ayrımlara girmeyip grubu komple değerlendirir ki bana kalırsa da sağlıklı olanı budur. Şu bir gerçek ki Jedi Mind Tricks yarın bir gün hani olur da değil kendi tarihlerinin, Hiphop tarihinin en kötü albümünü yapsa bile her zaman çok büyük, çok mühim bir grup olarak anılacak Hiphop dünyasında. Fakat bu kimsenin müzikleri hakkında olumsuz görüş bildiremeyeceği, ne üretirlerse üretsinler sürekli övülecekleri anlamına gelmez. Jedi Mind Tricks ilk albümlerinden beri sürekli daha kaliteli işler üreten, her albümde çıtayı yükselten bir grup. 2004 yılında yayınlanan “Legacy Of Blood gibi enfes bir albümden sonra bile 2006 yılında çıkarttıkları “Servants In Heaven, Kings In Hell” albümüyle yine tüm dinleyenleri mest etmeyi başardılar. Birçok kişi eski albümleri falan hesaba katmadan “Servants In Heaven, Kings In Hell” albümünü bağrına bastı. Uzun zamandır beklenen “A History Of Violence” albümündeyse işler değişti dinleyenler açısından. Gördüğüm kadarıyla hem Türkiye'de hem de diğer ülkelerde albüm çok güzel tepkilerle karşılanmadı. Grup Jedi Mind Tricks olunca insan çok abes beklentilere giriyor, girmekten de çekinmiyor çünkü adamlar sürekli bir önceki albüm ne kadar iyiyse en az o kadar iyi bir albüme imza atmayı başarıyorlar. Bu sefer gelenek bozulmuş gibi gözüküyor. Bu albüm ne bir “Violent By Design” ne de “Visions Of Gandhi”. Stoupe yapacağını yapmış buna denecek laf yok, özellikle Interlude performansları hakikaten cillop gibi. Dj Kwestion da gayet başarılı, Jedi Mind Tricks için her geçen daha önemli bir işleve sahip oluyor. Yeniden Jus Allah ile bir JMT albümünde karşılaşacak olmak bizleri inceden inceye heyecanlandırmıştı albüm çıkmadan önce. Ama albüme baktığımız zaman sanki çok abes bir katkısı yok. Düetlerde de daha farklı isimler olabilirdi. Demoz, son AOTP albümünde ampul gibi parlamıştı ama bu albümde bana göre yer aldığı şarkılardaki altyapıların onun tarzına çok oturmaması sebebiyle beklediğim etkiyi gösterememiş. Bu albümün en büyük eksiği bünyesinde bir “Blood In Blood Out”, “Heavy Metal Kings”, “Put Em In The Grave”, “Heavenly Divine”, “Rise Of The Machines” minvalinde şarkıların yer almaması. Bu albümde yok mu güzel şarkı? Kesinlikle var. ”Monlith”, “Trail Of Lies”, “Godflesh”, “Butcher Knife Bloodbath”, “Death Messiah” kesinlikle güzel şarkılar. Buna denecek laf yok ama işte bu şarkılar bir “Blood In Blood Out”, bir “Heavy Metal Kings” derecesinde etki uyandıran şarkılar değil bence. Sonuç olarak albüm beklediğimiz gibi değil. Diğer JMT albümlerinden ayrı düşündüğümüz zaman güzel bir albüm elimizdeki ama kıyaslamaya girince ister istemez beklediğimizin altında olduğunu düşünüyoruz. Ne olursa olsun yine de dinletiyorlar kendilerini. İnsan sırf bu zamana kadar yaptıkları işleri düşünce bir seferlik de böyle oluversin, o kadar da lükse sahipler diyor.

Non-Phixion miladını doldurduktan sonra iLL Bill sanki bunu bekliyormuş gibi başladı üretmeye. Önce yeni grubu La Coka Nostra ile taze bir başlangıç yaptı, sonrasında “Black Metal” geldi. Genel olarak Hiphop tabanlı işler dinleyen ama arkadaşları “Black Metal”, “Death Metal”, “Hardcore”, “Punk”, “Screamo” tarzlarında şeyler dinleyen biri olmaktan kaynaklı olsa gerek her zaman sevmişimdir “Rapcore”, “Death Rap” tarzlarındaki işleri. Herhangi bir Rap albümünde distortion duymak genelde güzel gelmiştir bana ama “Black Metal”de iLL Bill cidden çok abartmıştı işi. Sürekli vokalleri boğan distortionlar, insana bir yerden sonra bıkkınlık veren gürül gürül vokaller, soundlar hakimdi “Black Metal”de. Fakat “The Hour Of Reprisal” tam aksine dengeyi tutturmuş bir albüm olmuş. Her şey kullanılması gerektiği şekilde kullanılmış, albüme hakim olan sertlik her anlamda yerli yerinde olmuş. Hani böyle olsun canımı yesin dedirten şekilde. Şahsi olarak “Black Metal”de abartı bulduğum noktaların bu albümün içine yerli yerinde serpilmesi albümü sevmemdeki en önemli nokta oldu. Bu albümün asıl kritiğini albüm çıktığı zaman büyük şevkle yazmıştım ama nasıl olduğunu anlayamadığım şekilde yazı silindi gitti. O yazıda lyrical içerikten de bahsetmiştim. Herhangi bir MC'nin müzikal zevklerinden bahsettiği, müziğe başlamadan etkilendiği isimleri, albümleri saygıyla andığı sözleri daha merakla dinlemişimdir. “The Hour Of Reprisal” albümünde de iLL Bill bunu yapmış, skor tabelasına bir artı daha yazdırmış. Yazılması gereken diğer albümleri de düşünerek “The Hour Of Reprisal” hakkında yazacaklarımı burada bitiriyorum. (Eski yazı bir yerlerden çıkarsa direk foruma koyacam inşallah) Senden korkuyorum iLL Bill, gece yolda karşılaşsak yolumu değiştiririm, hemen kaçızlarım.

Soul Purpose, Scholarman'in üçüncü albümü. 2008'in ocak ayında “Soganic Music” etiketiyle piyasaya sürüldü. Kendisi hem bir MC hem de prodüktör ve genellikle sosyal içerikli sözler yazan bir kimse. Belli başlı sitelerdeki yazarlar, kendisinin sözlerini KRS-One, Chuck D gibi mühim isimlerle kıyaslıyorlar. Scholarman sadece vokallerinde, sözlerinde sergilediği hünerler sebebiyle övülmemiş, bir prodüktör olarak da övgüler almış. “1 Man,1 Soul Purpose” “Correct-ION”, “Fly”, “Claim Heavens” özellikle dinlenesi şarkılar. ''No matter what your race, skin tone or your state, We all got a birth, indeed death date, we wake to the same sun, sleep to the same moon, a greater change gon' come, yes it's real soon'' diyen bir insanın albümünü dinlemekte bana kalırsa fayda var. Bu senenin arka planda kalmış gibi gözüken, güzel albümlerinden biri “Soul Purpose”.

Milano ismini duymuştum ama hakkında öyle çok fazla şey bildiğim yoktu. Az sonra kısa şekilde bahsedeceğimiz albümü vesilesiyle biraz kurcaladım, Milano hakkında bir şeyler öğreneyim diye. Milano Hiphop peşinde baya yollar aşındırmış, o Battle senin bu Battle benim taban tepmiş fazlasıyla. Bir gün “Big Punisher” efsanesiyle kapışmışlar, Milano kapışmayı kazanmış ve sonrasında Big Pun ile beraber “Where Ya At?” gibisinden efsane bir şarkı kaydetmişler. Ne kapışmayı bilirim ne Milano'nun sokakları arşınladığı günleri ama “Affluent Records”tan çıkan “Sidewalk Stories” için güzel bir albüm diye rahat şekilde derim. Başta “The Ladder”, “Holy Trinity II”, ”How U” olmak üzere bence güzel bir albüm.

Dünya değişecekse, daha güzel bir yer haline gelebilecekse yarın öbür gün buna şüphesiz müziğin, sinemanın, edebiyatın kısacası komple sanatın büyük katkısı olacak. Underground Hiphop dinlemeye başlarken birçok kişinin karşısına çıkan ilk isimlerden bir tanesi Immortal Technique. “Revolutionary Vol. 1, Vol. 2” albümleri o kadar güzeldiler ki hala tadı damağımda. Underground Hiphop dünyasını keşfedeceğim diye debelenirken böyle albümlere denk gelmek, geldikçe şaşırmak, ağzı açık albüm dinlemeyle sonuçlanıyordu. Açık konuşayım ben bu albümün sözlerine doğru düzgün bakma fırsatı bulamadım, albüm ilk çıktığı zaman üstün körü bir dinleyip ufak bir hayal kırıklığı yaşamıştım. Immortal Technique değildi beni hayal kırıklığına uğratan, o yine gürlemeyi bilmiş, sorun onda değil. Adam her zamanki gibi güzel vokal performansı göstermiş, üstüne düşeni yapmış. Ancak bana kalırsa bu albümün soundu bizim diğer Immortal Technique albümlerinde duyduklarımızdan çok farklı. Bir sitede okuduğum kadarıyla Dj Green Lantern, Shady Records'un eski Dj imiş. Şimdi Shady Records demek Mainstrem Hiphop için ne demek anlatmaya çok lüzum yok. Belki de şahsen benim bu albüme çok fazla ısınamamış olmamın sebeplerinden birisi bu. Ben o tipik Underground Hiphop soundu üzerine gürleyen, kızan, söven, kışkırtan Immortal Technique duymaya alıştığım için galiba “The 3rd World” bana “Revolutionary Vol. 1, Vol. 2” gibi o kadar da etkileyici gelmedi. Immortal Technique performansı tek başına düşünüldüğü zaman sonuna kadar tamam olmuş ama albüm hakkında komple konuşursam eskiyi arattı. Sözleri adamakıllı çözüp yorumu bir de o zaman yapmakta fayda var diyip “The 3rd World” hakkında söyleyeceklerimi şimdilik bitiriyorum.

2008 dosyasında bahsedeceğimiz son albüm. Dünya çapında merakla beklenen, yayınlandıktan sonra da bir o kadar beğenilen bir albüm. Albümün ilk başta “Niggger” adı altında çıkması planlanmış ancak yasal sebeplerden dolayı problemler ortaya çıkınca yeni bir albüm adı bulmaktansa “Untitled” diye bir albüm adı çıkmış ortaya. “Untitled” Nas'ın dokuzuncu stüdyo albümü, “Def Jam Records”dan piyasaya sürüldü. Kanımca Nas'ın en yoğun kıvamda sosyal bilinçle hareket ettiği albümü. Sanki daha olgun, daha mesaj verme çabası içerisinde diğer albümlerine nazaran. ''Be Resistance, No Matter What colur you are'' diyerekten zaten niyetini, amacını ortaya koymuş Nas. Cidden bu kadar sosyal içerikli bir albüm beklentisinde değildim. O sebeple sevdiğim bir albüm oldu. Uzun zamandır Mainstream'den bu kadar sağlam içerikli, para kazanmaktan ziyade yapılması gereken diğer işlerin de olduğunu hesaba katan bir albüm şahsi olarak dinlememiştim. “N.I.*.*.E.R”, “Fried Chicken”, “BreatheYou Can't Stop Us Now”, “America” benim en çok hoşuma giden şarkılar oldu. Mainstream Hiphop dünyasından daha çok böyle albümler görmek dileğiyle.